{"id":3122,"date":"2022-11-18T11:15:07","date_gmt":"2022-11-18T10:15:07","guid":{"rendered":"https:\/\/kwintesencja.art\/?p=3122"},"modified":"2023-02-02T11:20:40","modified_gmt":"2023-02-02T10:20:40","slug":"the-anatomy-of-melancholy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/2022\/11\/18\/the-anatomy-of-melancholy\/","title":{"rendered":"The Anatomy of Melancholy"},"content":{"rendered":"

13 pa\u017adziernika 2022 roku<\/strong><\/p>\n\n\n\n

To ju\u017c po\u0142owa pa\u017adziernika. Zebrane gar\u015bciami orzechy, s\u0142odkie jab\u0142ka w wielkich bia\u0142ych misach, owady pr\u00f3buj\u0105ce dosta\u0107 si\u0119 na zim\u0119 do domu. Kilka biegaczy sk\u00f3rzastych zamieszka\u0142o w s\u0142oiku w warsztacie dziadziusia. Nie widzia\u0142am nigdy wcze\u015bniej r\u00f3wnie wielkich chrz\u0105szczy i dlatego nie mog\u0142am powstrzyma\u0107 si\u0119 od dzieci\u0119cego pragnienia, by mie\u0107 je u siebie na zawsze. Jeden z nich, biedak, po kilku dniach zosta\u0142 zjedzony przez reszt\u0119. Widocznie \u017ale musia\u0142am je karmi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c to ju\u017c naprawd\u0119 jesie\u0144. Budzisz mnie czule ze snu. Nad ranem coraz cz\u0119\u015bciej pojawiaj\u0105 si\u0119 mg\u0142y. Ubieram si\u0119 pr\u0119dko, do plecaka po\u015bpiesznie chowam aparat i klisze. \u017begnamy si\u0119 poca\u0142unkiem i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem z\u0142o\u017conym \u0142agodnie na czole. Zaspana wyruszam w podr\u00f3\u017c po okolicznych wioskach. Najpierw miedz\u0105, ku wielkiej starej jab\u0142oni. Panuje tu jeszcze p\u00f3\u0142mrok, do lotu zrywa si\u0119 zaspany ba\u017cant. Mijani po drodze dobrzy s\u0105siedzi krz\u0105taj\u0105 si\u0119 po obej\u015bciu wok\u00f3\u0142 kur i kaczek. W oddali rozpoznaj\u0119 znajomy g\u0142os R\u00f3zi. Przecieram za\u0142zawione oczy. \u015awiat\u0142o we mgle rani mnie najbole\u015bniej. Wsch\u00f3d s\u0142o\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

Odk\u0105d tu zamieszkali\u015bmy, \u015bwiat\u0142o nie daje mi spokoju. \u015awiat\u0142o jest mieszka\u0144cem naszego Domu, kt\u00f3ry nieustannie pr\u00f3buje wchodzi\u0107 ze mn\u0105 w rozmow\u0119, w ukryty, milcz\u0105cy dialog rozpoczynaj\u0105cy si\u0119 w kuchni przy stole, za kilka chwil w\u0119druj\u0105cy ju\u017c dalej \u2014 po kraw\u0119dziach przedmiot\u00f3w i z\u0142ocistych ikonach na \u015bcianie, potem wolniej pomi\u0119dzy firankami w salonie, po\u015br\u00f3d migotliwych py\u0142k\u00f3w ta\u0144cz\u0105cych z cisz\u0105 w powietrzu, wreszcie spoczywaj\u0105cy na bieli krochmalonego obrusu, na p\u0142atkach kwiat\u00f3w z\u0142o\u017conych w wazonie. Jak g\u0142\u0119boko rani mnie jego obecno\u015b\u0107 i jak bardzo jej wyczekuj\u0119. Czasem stoj\u0119 tak d\u0142ugo, w zupe\u0142nym bezruchu, albo siadam na ma\u0142ym taborecie i patrz\u0119, i czuj\u0119, \u017ce ro\u015bnie we mnie jak drzewo pot\u0119ga zachwytu, a drzewo to p\u0142onie i rozrasta si\u0119 zielonymi ga\u0142\u0105zkami w krwiobieg, t\u0142ocz\u0105c najs\u0142odsze wino i pie\u015bni ptak\u00f3w, i dr\u017cenie li\u015bci, \u017car s\u0142o\u0144ca i dobroczynny ch\u0142\u00f3d rosy i nieba. A potem zachwyt \u0142agodnie przechodzi w noc, kt\u00f3ra zastaje mnie ju\u017c ca\u0142kiem male\u0144k\u0105, wype\u0142nion\u0105 po brzegi p\u0142omieniem, spragnion\u0105 by kto\u015b ten p\u0142omie\u0144 obj\u0105\u0142 swoj\u0105 d\u0142oni\u0105 i pozwoli\u0142 mu ju\u017c zawsze tak trwa\u0107 \u2014 w spokojnym zapatrzeniu i przenikaj\u0105cej zewsz\u0105d mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Odk\u0105d tu zamieszkali\u015bmy, mi\u0142o\u015b\u0107 nie daje nam spokoju.
W miejscu, kt\u00f3re os\u0142oni\u0142a swym cieniem, trwamy, wpatrzeni jak z czu\u0142o\u015bci \u015bwieci ku nam cicho.
<\/p>\n\n\n\n

14 pa\u017adziernika 2022 roku<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Dawno ju\u017c tam nie by\u0142am, cho\u0107 obiecywa\u0142am, \u017ce b\u0119d\u0119 przychodzi\u0107 codziennie. Min\u0105\u0142 miesi\u0105c, a potem kolejne, a\u017c wreszcie nasta\u0142a jesie\u0144. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 kwiat\u00f3w w ogrodzie przekwit\u0142a, zosta\u0142y tylko najsilniejsze \u2014 byliny, a wok\u00f3\u0142 senna, wysoka trawa.<\/p>\n\n\n\n

A\u017c kilka dni temu, siedz\u0105c przy oknie zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce na skalniaku, w tym samym miejscu gdzie wiatr zasia\u0142 jesion, niespodziewanie pojawi\u0142y si\u0119 ca\u0142ymi k\u0119pami bia\u0142e astry, kt\u00f3re musia\u0142a posadzi\u0107 tam babcia, gdy jeszcze \u017cy\u0142a. Chwil\u0119 zastanawia\u0142am si\u0119, czy mog\u0142yby spodoba\u0107 si\u0119 Tobie, potem si\u0119gn\u0119\u0142am po n\u00f3\u017c do szafki i wysz\u0142am przed dom, by zebra\u0107 w bukiet te najpi\u0119kniejsze.<\/p>\n\n\n\n

Obiecywa\u0142am, \u017ce b\u0119d\u0119 przychodzi\u0107, przynosz\u0105c ze sob\u0105 zawsze \u015bwie\u017ce nar\u0119cza kwiat\u00f3w. Mia\u0142am uk\u0142ada\u0107 je z czu\u0142o\u015bci\u0105 w wazonie, lub cho\u0107by w zwyk\u0142ej szklance otoczonej wiklinowym koszyczkiem. Min\u0119\u0142a wiosna i s\u0142oneczne, pe\u0142ne rajskiej obfito\u015bci lato. Nie przysz\u0142am do Ciebie.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy Ci\u0119 tu przynie\u015bli, takiego ogo\u0142oconego, sz\u0142am bez s\u0142owa po kolejnych stopniach prowadz\u0105cych na strych, tu\u017c za m\u0119\u017cczyznami wnosz\u0105cymi najpierw Twoje twarde, drewniane \u0142o\u017ce, a potem Ciebie, odwiecznie milcz\u0105cego. Patrzy\u0142am na d\u0142onie i stopy owini\u0119te kawa\u0142kami materia\u0142u, kt\u00f3ry przypomina\u0142 dzieci\u0119c\u0105 po\u015bciel \u2014 jak bardzo ich pastelowy kolor i mi\u0119kko\u015b\u0107 kontrastowa\u0142y z Twoim cia\u0142em, zimnym i skamienia\u0142ym.<\/p>\n\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n

W napi\u0119ciu czeka\u0142am, a\u017c wwierc\u0105 du\u017cy hak, umocuj\u0105 krzy\u017c, a potem Ciebie na nim i wreszcie sobie p\u00f3jd\u0105, zostawiaj\u0105c nas samych w tej wielkiej ciszy naszego domu. Chcia\u0142am si\u0119 przekona\u0107, czy b\u0119dziesz wygl\u0105da\u0142 tak, jak wtedy, gdy jako ma\u0142a dziewczynka stoj\u0105c u st\u00f3p innego, cho\u0107 podobnej wielko\u015bci krzy\u017ca, wypatrywa\u0142am najmniejszego ruchu Twojej d\u0142oni, kt\u00f3ra mog\u0142aby mnie obj\u0105\u0107 mimo trzymaj\u0105cego j\u0105 gwo\u017adzia.<\/p>\n\n\n\n

W ko\u0144cu sobie poszli. Zadr\u017ca\u0142am. Nie wiem, czy ze strachu, czy z mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra mnie nagle ogarn\u0119\u0142a na widok cierpi\u0105cego pi\u0119kna. Podesz\u0142am bli\u017cej, na tyle blisko, by\u015b m\u00f3g\u0142 mnie dotkn\u0105\u0107. Twoja twarz by\u0142a spokojna, otoczona w\u0105skimi \u015bcie\u017ckami krwi, powoli sprowadzaj\u0105cymi m\u00f3j wzrok a\u017c do Rany w boku. Przygl\u0105da\u0142am si\u0119 te\u017c Twoim owini\u0119tym w szmatki stopom i d\u0142oniom. Zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce brakuje Ci ko\u0144c\u00f3wek palc\u00f3w, zamiast nich wida\u0107 tylko biel starego gipsu. Nie musisz mnie dotyka\u0107, je\u015bli boli.<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c zamieszkasz z nami? Sk\u0105d wiedzia\u0142e\u015b o moim pragnieniu, o tamtym czystym poruszeniu dzieci\u0119cego serca, kt\u00f3re nie opu\u015bci\u0142o mnie nawet wtedy, gdy si\u0119 go z ca\u0142\u0105 moc\u0105 wyrzek\u0142am?<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Od teraz jednak b\u0119d\u0119 mog\u0142a do Ciebie przychodzi\u0107. Tu na przeciwko jest okno na rzek\u0119, mo\u017cemy je otwiera\u0107, by pos\u0142ucha\u0107 jej \u0142agodnego szumu. Przylatuj\u0105 wr\u00f3ble, sikorki, czarne gawrony, wielkie s\u00f3jki i dzi\u0119cio\u0142y. Kt\u00f3rego\u015b poranka uda\u0142o mi si\u0119 zobaczy\u0107 tak\u017ce zimorodka, cho\u0107 w pierwszym momencie zdumiona my\u015bla\u0142am, \u017ce to olbrzymia niebieska wa\u017cka. Pami\u0119tasz, podzi\u0119kowa\u0142am Ci wtedy. A za Tob\u0105 jest male\u0144ki pok\u00f3j, w kt\u00f3rym jedn\u0105 ze \u015bcian pomalowa\u0142am na szafirowo. Robi\u0119 tam cz\u0119sto zdj\u0119cia, jest du\u017co \u015bwiat\u0142a i nawet zim\u0105 dosy\u0107 ciep\u0142o. Na pod\u0142odze le\u017cy troch\u0119 zaschni\u0119tych much i dzikich pszcz\u00f3\u0142. Nie wiem, kt\u00f3r\u0119dy si\u0119 tu dostaj\u0105, ale nie potrafi\u0105 ju\u017c potem wr\u00f3ci\u0107 pod niebo. Za pokojem jest jeszcze sterta krzese\u0142. Znosimy je na d\u00f3\u0142, gdy przychodz\u0105 go\u015bcie. Jedno z nich postawi\u0119 teraz tu, przy Tobie, \u017ceby\u015bmy mogli by\u0107 ze sob\u0105 d\u0142u\u017cej. Na tym krze\u015ble b\u0119d\u0119 te\u017c stawia\u0107 dla Ciebie kwiaty. Na wiosn\u0119 posadzimy ich w ogrodzie ca\u0142e mn\u00f3stwo.<\/p>\n\n\n\n

Nie umiem Ci\u0119 kocha\u0107, Chrystusie. Nie mam odwagi roz\u0142o\u017cy\u0107 ramion szeroko jak Ty. Ofiarowa\u0107 siebie. Stoj\u0119 blisko, na tyle jednak daleko, by m\u00f3c jedynie patrze\u0107 na Twoje pi\u0119kno i spok\u00f3j, zachwyca\u0107 si\u0119 albo wsp\u00f3\u0142czu\u0107 na zmian\u0119. Kiedy wreszcie zamkniesz moje oczy w prawdziwym widzeniu i porwiesz moje serce na krzy\u017c? Nie mam odwagi i\u015b\u0107 tam za Tob\u0105 sama, jednak pali mnie i nie daje spocz\u0105\u0107 Twoja wo\u0142aj\u0105ca mi\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

M\u00f3wisz, \u017ce wzbijemy si\u0119 do lotu nad wodami ludzkich serc, bo jeste\u015b spragniony. Os\u0142onisz je swym cieniem, przemawiaj\u0105c jak od wiek\u00f3w s\u0142odycz\u0105 ciszy w naszej ostatecznej, gorzkiej samotno\u015bci. I ja Ci wierz\u0119, cho\u0107 jestem tylko py\u0142kiem unoszonym na wietrze, w wielkich przestrzeniach cudownego \u015bwiat\u0142a, w jego niepoznawalnych, koj\u0105cych g\u0142\u0119biach. Ty jednak mo\u017cesz uczyni\u0107 wszystko.<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c nasta\u0142a jesie\u0144. Zakwit\u0142y mo\u017ce ostatnie ju\u017c kwiaty, \u017ceby przypomnie\u0107 mi, \u017ce czekasz na mnie \u2014 z t\u0105 sam\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3rej nie powstrzyma gw\u00f3\u017ad\u017a, ani ciemno\u015b\u0107, ani m\u00f3j brak serca. Id\u0119 do Ciebie ze szklank\u0105 wody, z bukietem bia\u0142ych astr\u00f3w. Chcia\u0142abym opowiedzie\u0107 Ci jak min\u0105\u0142 nam ten rok \u2014 w mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 nas otoczy\u0142e\u015b.<\/p>\n\n\n\n

17 pa\u017adziernika 2022 roku<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wstali\u015bmy przed pi\u0105t\u0105, za oknem o tej porze jest zupe\u0142nie ciemno. U s\u0105siad\u00f3w \u015bwiat\u0142a pogaszone, zapewne jeszcze \u015bpi\u0105. Zaparzy\u0142am mocn\u0105 kaw\u0119, a Ty przygotowa\u0142e\u015b chleb i wod\u0119 do popicia lekarstw. Jedli\u015bmy w milczeniu, otoczeni p\u00f3\u0142mrokiem i cisz\u0105. Zauwa\u017cy\u0142am na Twojej twarzy, mo\u017ce w spojrzeniu, cie\u0144 troski dnia poprzedniego, cho\u0107 tej nocy zdawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce spali\u015bmy oboje g\u0142\u0119bokim, dobrym snem. O nic jednak nie pyta\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

P\u00f3\u017aniej wr\u00f3cili\u015bmy do pokoju, prze\u015bcierad\u0142o by\u0142o jeszcze ciep\u0142e. Usiad\u0142am na kraw\u0119dzi \u0142\u00f3\u017cka, tak \u017ce stopy wisia\u0142y bezradnie w powietrzu, a Ty nakry\u0142e\u015b mi plecy ko\u0142dr\u0105, ukl\u0105k\u0142e\u015b na pod\u0142odze i przygarn\u0105\u0142e\u015b mnie ramionami mocno do siebie. Przy\u0142o\u017cy\u0142am czo\u0142o do Twojego czo\u0142a i szeptem zacz\u0119\u0142am \u201eOjcze nasz”, \u201eZdrowa\u015b Maryjo”, a potem moj\u0105 ukochan\u0105 modlitw\u0119, zanurzaj\u0105c\u0105 dzie\u0144 w Jego Krwi, w tym niewyczerpanym, Rannym \u0179r\u00f3dle, kt\u00f3re uczy nas prawdziwego pragnienia.<\/p>\n\n\n\n

A wi\u0119c zanurzamy, Bo\u017ce, w Twojej Przenajdro\u017cszej Krwi ca\u0142y rozpoczynaj\u0105cy si\u0119 dzie\u0144, kt\u00f3ry jest darem Twojej mi\u0142o\u015bci, wszystkich kt\u00f3rzy prosili nas o modlitw\u0119, kt\u00f3rzy modl\u0105 si\u0119 za nas i tych, kt\u00f3rzy naszej modlitwy potrzebuj\u0105, a szczeg\u00f3lnie owych nicponi, co nas nie lubi\u0105 i nam z\u0142orzecz\u0105; zanurzamy Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bwi\u0119ty, wszystkich kap\u0142an\u00f3w, zakonnik\u00f3w i siostry zakonne, ludzi rozeznaj\u0105cych powo\u0142anie i tych w kryzysie powo\u0142ania, ca\u0142\u0105 rodzin\u0119 karmelita\u0144sk\u0105, a szczeg\u00f3lnie A. i I.; wszystkich chorych, cierpi\u0105cych, samotnych, smutnych, bezdomnych, zmarzni\u0119tych i g\u0142odnych, wszystkie dusze w czy\u015b\u0107cu cierpi\u0105ce, Polsk\u0119, Ukrain\u0119, Rosj\u0119 i ca\u0142y \u015bwiat. Prosimy niech Twoja Krew przynosi wed\u0142ug Twojej woli uwolnienie, uzdrowienie, oczyszczenie i u\u015bwi\u0119cenie. Niech dzi\u015b zaja\u015bnieje chwa\u0142a Twojej Krwi i objawi si\u0119 jej moc. Ofiarujemy Ci si\u0119 przez r\u0119ce Maryi, naszej Matki, kt\u00f3rej zawierzamy ca\u0142\u0105 nasz\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107, tera\u017aniejszo\u015b\u0107 i przysz\u0142o\u015b\u0107. Przyjmujemy wszystko, co nam dzi\u015b ze\u015blesz, ku chwale Twojej Krwi, ku po\u017cytkowi Ko\u015bcio\u0142a \u015bwi\u0119tego i jako zado\u015b\u0107uczynienie za nasze grzechy. Amen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Potem odprowadzi\u0142am Ci\u0119 do ganku, \u017ceby\u015b m\u00f3g\u0142 si\u0119 ubra\u0107 i patrzy\u0142am na Ciebie przez szybk\u0119 \u2014 nie pozwalasz mi wchodzi\u0107, nad ranem jest tam zawsze bardzo zimno. Po\u017cegnali\u015bmy si\u0119 poca\u0142unkiem. Przez okno w \u0142azience mog\u0142am dalej patrze\u0107, jak powoli oddalasz si\u0119 na miedzy.<\/p>\n\n\n\n

Wr\u00f3ci\u0142am do kuchni i usiad\u0142am przy stole nad pustymi talerzami. Zwil\u017cy\u0142am palec j\u0119zykiem i zebra\u0142am reszt\u0119 s\u0142onych okruszk\u00f3w. Nied\u0142ugo zacznie wschodzi\u0107 s\u0142o\u0144ce.<\/p>\n\n\n\n

Jak\u017ce cudownie czerwie\u0144 jutrzenki rozp\u0142on\u0119\u0142a tego dnia nad brzegiem rzeki, a potem wy\u017cej, w\u015br\u00f3d obna\u017conych jesiennym wiatrem ga\u0142\u0119zi drzew i porzuconych ptasich gniazd. Chwil\u0119 wcze\u015bniej odezwa\u0142y si\u0119 koguty, s\u0142ycha\u0107 je nawet przy zamkni\u0119tych oknach, ale mnie ich dono\u015bne i przeci\u0105g\u0142e pianie zupe\u0142nie nie przeszkadza \u2014 wywo\u0142uje raczej mi\u0142e wspomnienia sprzed wielu lat, gdy wczesnym rankiem babunia i dziadziu\u015b zostawiali mnie w domu \u015bpi\u0105c\u0105, a sami szli w pole, \u017ceby zbiera\u0107 w \u0142ubianki maliny i czarne porzeczki. Do\u0142\u0105cza\u0142am do nich znacznie p\u00f3\u017aniej, gdy s\u0142o\u0144ce wreszcie obudzi\u0142o mnie swymi promieniami, albo gdy zrobi\u0142y to koguty, a czasem nawet i nachalna, k\u0105\u015bliwa mucha, \u0142askocz\u0105c po wystawionych nad ko\u0142dr\u0119 \u0142ydkach. Zbiera\u0142am si\u0119 wtedy pr\u0119dko, najpr\u0119dzej jak si\u0119 tylko da i z butelk\u0105 wody mineralnej z sokiem malinowym pod pach\u0105, bieg\u0142am wzd\u0142u\u017c miedzy w pole razem z psem Czarkiem. Dzisiaj cz\u0119sto tam spaceruj\u0119, przesuwaj\u0105c wolno drewniane paciorki r\u00f3\u017ca\u0144ca i wdychaj\u0105c zapach wieczoru. Na ko\u0144cu, przy starej jab\u0142oni, wydarzaj\u0105 si\u0119 najpi\u0119kniejsze zachody s\u0142o\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

Przedpo\u0142udnie min\u0119\u0142o mi szybko. Otworzy\u0142am okna w ca\u0142ym domu, \u017ceby przewietrzy\u0107, zmy\u0142am naczynia, zebra\u0142am wczorajsze pranie i wywiesi\u0142am w to miejsce po\u015bciel, wymieni\u0142am wod\u0119 aksamitkom przy kapliczce \u015bwi\u0119tego Franciszka, odwiedzi\u0142am chrz\u0105szcze w warsztacie dziadziusia. Uda\u0142o mi si\u0119 nawet zrobi\u0107 im zdj\u0119cie, \u015bwiat\u0142o tak przecudnie wpada\u0142o do \u015brodka przez zapaj\u0119czon\u0105 firank\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Popo\u0142udniu przyjecha\u0142a Mamusia i pojecha\u0142y\u015bmy razem na cmentarz, \u017ceby zobaczy\u0107 jak Jola przygotowa\u0142a gr\u00f3b babuni i dziadziusia na Zaduszki. Przystroi\u0142a go wielkimi, bia\u0142ymi chryzantemami, pi\u0119knie wygl\u0105da\u0142y wygrzewaj\u0105c si\u0119 w miodowym, jesiennym s\u0142o\u0144cu. Troch\u0119 jeszcze pospacerowa\u0142y\u015bmy alejkami wzd\u0142u\u017c grob\u00f3w, mo\u017cna by\u0142o poszura\u0107 butami w opad\u0142ych li\u015bciach. Mamusia opowiada\u0142a mi, jak czasem w chorobie wystarczy cz\u0142owiekowi kilka kropel wody, by poczu\u0142 si\u0119 szcz\u0119\u015bliwy i zaspokojony. A ja my\u015bl\u0119, \u017ce to jej troskliwa mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie pami\u0119ta z\u0142ego, przynios\u0142a W. to szcz\u0119\u015bcie i ulg\u0119 w cierpieniu.<\/p>\n\n\n\n

Potem pojecha\u0142y\u015bmy jeszcze do sklepu po grabie i motyk\u0119, poniewa\u017c drzwi od szopy, w kt\u00f3rej sk\u0142adujemy narz\u0119dzia, s\u0105 zablokowane przez drewno na elewacj\u0119. Dzie\u0144 coraz szybciej chyli\u0142 si\u0119 ju\u017c ku wieczorowi. Mamusia odwioz\u0142a mnie do domu, \u017cebym zd\u0105\u017cy\u0142a jeszcze troch\u0119 popracowa\u0107, wi\u0119c od razu zabra\u0142am si\u0119 za grabienie suchej trawy, rozbijanie kretowisk i zbieranie w worki przegni\u0142ych s\u0142onecznik\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Wr\u00f3ci\u0142e\u015b przed zmierzchem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Kamila Kansy, znana jako Laura Makabresku<\/strong>, jest artystk\u0105 wizualn\u0105. Debiutowa\u0142a w 2012 roku wystaw\u0105 w ramach Miesi\u0105ca Fotografii w Krakowie. Od tego czasu swoje prace prezentowa\u0142a w kraju i za granic\u0105. Jest laureatk\u0105 Nagrody \u201eArteonu\u201d za rok 2018, jak r\u00f3wnie\u017c Og\u00f3lnopolskiego Konkursu Sztuki Sakralnej OKSSa w 2021 roku.<\/p>\n\n\n\n

Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 jest dla niej cz\u0119\u015bci\u0105 prostej codzienno\u015bci. Jest miejscem, w kt\u00f3re wychodzi oczekiwa\u0107 w nadziei na spotkanie z Osobowym Pi\u0119knem. Fotografuje i pisze, a w zasadzie to tka opowie\u015bci, kt\u00f3rych w\u0105tki cho\u0107 porozrzucane po kadrach i tytu\u0142ach prac plot\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 narracj\u0119 o dotkliwym i melancholijnym, \u0142agodnym i prostym trwaniu w \u015bwiecie. Widz w spotkaniu z jej pracami cz\u0119sto uto\u017csamia si\u0119 z bohaterami, kt\u00f3rzy ukazani s\u0105 jako uczestnicy rzeczywisto\u015bci przedstawionej w ca\u0142ej swojej pe\u0142ni, zaanga\u017cowani w ni\u0105 we wszystkich swoich wymiarach na r\u00f3wnych prawach. Przypomnienie sobie o tej cudownej dyspozycji osoby ludzkiej i ponowne otwarcie na ni\u0105 jest paradoksalnie dzia\u0142aniem niewymagaj\u0105cym wysi\u0142ku (aktywno\u015bci, nak\u0142ad\u00f3w), lecz raczej ogo\u0142ocenia zmys\u0142\u00f3w i przestrzeni wok\u00f3\u0142 siebie, pozwolenia na zaistnienie ciszy i wynurzenie si\u0119 dr\u0105\u017c\u0105cej t\u0119sknoty za Rajem, reanimacji my\u015blenia o \u015bwiecie kategoriami ba\u015bni i mitu. Artystka nazywa ten rodzaj tw\u00f3rczo\u015bci \u201erealizmem mistycznym\u201d, gdzie to, co metafizyczne splecione jest z tym, co materialne w tajemniczo oczywisty spos\u00f3b, bez ci\u0119\u017ckiego wra\u017cenia nadzwyczajno\u015bci. Wszystko wydaje si\u0119 by\u0107 na swoim miejscu, chocia\u017c trudno jest powiedzie\u0107, w jaki spos\u00f3b si\u0119 to dzieje. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ta wydaje si\u0119 by\u0107 wydobywana z bardzo osobistych do\u015bwiadcze\u0144 artystki, cho\u0107 popularno\u015b\u0107 jej dzie\u0142 \u015bwiadczy o tym, \u017ce s\u0105 to do\u015bwiadczenia wsp\u00f3lne dla wielu jej odbiorc\u00f3w, co pozwala s\u0105dzi\u0107, \u017ce by\u0107 mo\u017ce rzeczywi\u015bcie zawieraj\u0105 one w sobie okruchy prawdy o istnieniu. <\/p>\n\n\n\n

Do\u0142\u0105cz do FB, aby \u015bledzi\u0107 ciekawostki z \u017cycia artyst\u00f3w<\/strong> \u2013 LINK DO FACEBOOKA<\/a>
Zobacz prace artyst\u00f3w w Galerii Sztuki Quintessence<\/strong> (M-Makabresku<\/strong>) \u2013 LINK DO GALERII<\/a>
Wzboga\u0107 swoje wn\u0119trze, zainwestuj w sztuk\u0119<\/strong> \u2013 LINK DO AUKCJI<\/a><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Odk\u0105d tu zamieszkali\u015bmy, mi\u0142o\u015b\u0107 nie daje nam spokoju. W miejscu, kt\u00f3re os\u0142oni\u0142a swym cieniem, trwamy, wpatrzeni.<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":3143,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_themeisle_gutenberg_block_has_review":false,"footnotes":""},"categories":[1,16],"tags":[199,104,198],"class_list":["post-3122","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-fotografia","category-accessories","tag-lauramakabresku","tag-malarstwo","tag-poezja"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3122","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3122"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3122\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3818,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3122\/revisions\/3818"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3143"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3122"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3122"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kwintesencja.art\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3122"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}